Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

I'm back (and it's snowing)~

Το ξερω οτι εχω ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ καιρο να γραψω. Καλα καλα δεν ανοιξα το ιστολογιο και αμεσως το παρατησα. Πραγματικα λυπαμε. Αλλα δεν ηξερα τι να γραψω! Καθολου εμπνευση...Ειχα κολλησει και δεν σκεφτομουν τιποτα. Και εκει που τα ειχα παρατησει για τα καλα...Χιονισε!!!! Καλα μην φανταστειται, κατι ψιλα, πολυ ψιλα, αλλα και παλι ΧΙΟΝΙ!!!  Δεν φαινεται οτι θα το στρωσει, αλλα αφου ειπε ο Αρβανιτιδης πως θα το σρωσει, απλα θα το στρωσει. Ο Αρβανιτιδης ειναι ενας τρελος καθηγητης, που μας κανει γεωγραφια. Πραγματικα ειναι κινητη εγκυκλοπαιδεια, αλλα το μαθημα μαζι του ειναι η ωρα του παιδιου.
Θελω να μιλησω για το χιονι. Δεν ξερω γιατι αλλα το λατρευω...Εδω και μια ωρα καθομαι και κοιταω τις πολυ μικρες νυφαδες χιονιου, που πεφτουν μανιασμενα προς ολες τις κατευθυνσεις, καθως ο αερας τις παρασερνει και τις κανει οτι θελει...Ακουω Snow Patrol (το ξερω το ονομα ειναι ειρωνικο σε σχεση με την κατασταση) αλλα πιστευω πως αυτη την στιγμη ειναι το συγκροτημα που ταιριαζει καλυτερα. Ειναι παραξενο πως η φωνη του τραγουδιστη δενει απολυτα με την ατμοσφαιρα.
Δεν ξερω γιατι, αλλα απο μικρη λατρευα το χιονι και γενικα τον παγο. Συχαινομαι να παρακολουθω αθληματα στην τηλεοραση και δεν καταλαβαινω πως μερικοι ανθρωποι τρελενονται για τετοια πραγματα (οπως η κολλητη μου η Κωνσταντινα, κολλημα με τον αθλητισμο, ξερει απ'εξω καθε αθλητη). Αυτο ομως που θελω να πω ειναι οτι ενω συχαινομαι αυτα τα πραγματα δεν εχω χασει αγωνα πατιναζ! Ηθελα παντα να ζουσα σε μια απο αυτες τις χωρες που μονιμως κανει κρυο και ο παγος και το χιονι ειναι κομματι της ζωης τους. Αυτο ομως που μου αρεσει περισσοτερο ειναι το οτι το χιονι φαινεται λες και κρυβει καποιο μυστικο, που αυτη του η σιωπη σε σκοτωνει.
Και τι δεν θα εδινα ομως να ηταν και δικο μου κομματι ζωης.......

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Συναισθήματα..

Πηρε ενα βιβλιο να διαβασει και βγηκε εξω στο μπαλκονι. Δεν εκανε τοσο κρυο οσο εκανε μεσα στο σπιτι. Βαριοταν. Δεν ειχε τι να κανει. Με τα ακουστικα στα αυτια αρχισε να διαβαζει αργα. Ηταν ηλιοβασιλεμα. Κοιταξε τον ηλιο καθως αρχιζε να κρυβοταν πισω απο τα βουνα. Τυφλοθυκε τοσο αποτομα που τον κοιταξε, αλλα οχι ηθελε να μεινει εκει να τον κοιταει μεχρι να την πονεσουν τα ματια της. Ενιωθε παραξενα και σιγουρα δεν μπορουσε να εκφρασει τα συναισθηματα σε λεξεις. Ηταν νοσταλγια, λυπη, τι ηταν;...Δεν ηξερε. Και ξαφνικα ολα αλλαξαν. Το ενιωσε να φουντωνει απο μεσα της. Ειχε θυμωσει και δεν ηξερε γιατι, σκεφτοταν τα παντα και τιποτα. Οσο γρηγορα ηρθε τοσο γρηγορα εφυγε. Τωρα ηθελε να κλαψει, να κλαψει δυνατα, να την ακουσουν ολοι και να μην την δει κανενας. Φανταστηκε πως θα ηταν η ζωη της σε ενα βιβλιο και αρχισε να γραφει την σκηνη στο μυαλο της με λεξεις, αλλα ηταν παραλογο και σταματησε τοσο αποτομα οσο εδυσε ο ηλιος. Δεν ειχε καταλαβει ποτε προλαβε και κρυφτηκε πισω απο το βουνο. Παντα αναρωτιωταν γιατι το ηλιοβασιλεμα τελειωνε τοσο γρηγορα. Τωρα εκανε κρυο, δεν ηθελε να μπει ομως μεσα μεχρι που την φωναξαν...


Τωρα θα μου πειτε τι ειναι αυτο. Ουτε και εγω ξερω πραγματικα τι με επιασε και το εγραψα αυτο...Ειναι ακριβως αυτο που λεει...Απλα καθησα με το βιβλιο μου σημερα το απογευμα στη βεραντα και τα συναισθηματα με χτυπησαν πολυ βιαια και ξαφνιαστηκα τοσο. Ηθελα να τα ξεκαθαρησω γιατι ηταν τοσο μπερδεμενα, που καθησα και τα εγραψα. Στο χαρτι η σκεψη μου καθαριζει. Προτιμω να βλεπω τα παντα γραμμενα σε ενα κομματι χαρτι, παρα στην οθονη του υπολογιστη που τα γραφω τωρα. Δεν ηξερα πραγματικα γιατι ενιωθα ετσι. Η μερα μου ηταν εκπληκτικα καλη. Πηγαμε cinema με τα κοριτσια και μετα για ψωνια (τα χριστουγεννιατικα δωρα της οικογενειας), και αυριο παλι για ψωνια. Αλλα γιατι εγω νιωθω ετσι;;; Μηπως επειδη μου λυπει το christmas mood...πιθανοτατα οχι, διοτι ποτε δεν ειχα μπει στο "πνευμα των χριστουγεννων". Γενικος ειμαι καταθληπτικο ατομο, παρ'ολο που πιστεψτε με, δεν φαινεται καθολου....Λοιπον ελπιζω η φωτιση του Αγιου Πνευματος να μου ερθει στον υπνο και να καταλαβω τι γινεται. Ενα ειναι το σιγουρο: Δεν μπορω να μενω με αποριες!

Οποτε ακουω αυτο το τραγουδι μου βγαινουν παρομοια συναισθηματα....Με κανει να κλαιω (παρ'ολο που δεν μπορω να κλαιψω), αλλα μου δινει και δυναμη....δεν ξερω γιατι. Το μονο που ξερω ειναι τι νιωθω. Τα συναισθηματα μπορει να μην τα βλεπουμε, αλλα το τι αισθανομαστε παιζει τον πιο συμαντικο ρολο στην ζωη μας. Μας επιρεαζουν πιο πολυ απο οτιδηποτε αλλο και πανω σε αυτα, στην πραματικοτητα, ζουμε. Το συναισθημα ειναι ιδιαιτερο χαρακτηριστικο στοιχειο της ψυχικης μας ζωης και ασκει μεγαλη επιδραση σ' ολες τις εκδηλωσεις μας. Μαλιστα, σε αρκετες περιπτωσεις, επιβαλλεται και στη λογικη και στις ιδεες μας. Ωρες, ωρες ευχομαι να ημουν σαν τις νεραιδες, τοσο μικρη ωστε να χοραω μονο ενα συναισθημα την φορα. Και ετσι να ειναι ξεκαθαρο αν αυτο το συναισθημα ειναι φοβος, λυπη, χαρα, θυμος.......
.....Αλλα δεν ειμαι.......

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

Κάτι Καινούργιο..

Γεια σε ολους! Αυτη ειναι η πρωτη μου αναρτηση και πραγματικα δεν ξερω τι να γραψω..Επειτα απο πολλη πιεση της κολλητης μου εδω και μηνες τελικα αποφασισα να αρχισω και εγω ενα blog! Η εμπνευση μου ηρθε οπως ολες μου οι μεγαλες ιδεες, ενα βραδυ με πανσεληνο..Ενταξυ, δεν ειχε πανσεληνο αλλα η ιδεα μου καρφωθηκε στον υπνο μου. Ηθελα ξαφνικα να κανω κατι καινουργιο, να ξεφυγω λιγο απο την συνηθισμενη ρουτινα που εχω στον υπολογιστη, δηλαδη: καθομαι στον υπολογιστη, βλεπω anime, διαβαζω manga, ψαχνω για κι' αλλα manga, βλεπω βιντεο με anime, ψαχνω για τις ασχετες πληροφοριες τις ημερας, κανω και αλλα ασχετα πραγματα και τελος κλεινω τον υπολογιστη. Δεν ειχα προβλημα το προγραμμα να μεινει ετσι οπως ειναι, αλλα εγω προσωπικα παντα θελω να πειραματατιζομαι με καινουργια πραγματα, παρ' ολο που δεν μου αρεσουν οι αλλαγες, αλλα μου αρεσει να πειραζω τον ευατο μου και ετσι κανω συνεχεια αλλαγες..Θα αναρωτιεστε τωρα τι λεει αυτη. Να πω την αληθεια ωρες, ωρες μου βγαινει και μιλαω σαν την Αλικη, και πολυ πιθανον ειναι να μην βγαζουν νοημα και οι προτασεις μου. Τοτε αυτος που θα καταλαβαινει τι θελω να πω, θα ειναι και αυτος που ειναι λιγο πιο τρελος απο τους αλλους. Και αν ξαφνιαστειτε καποια στιγμη και καταλαβετε τι θελει να πει η αναποδη προταση μου, τοτε να ξερετε οτι δεν ειστε τοσο λογικοι οσο πιστευετε...Αλλωστε ολοι τρελοι ειμαστε εδω, γιατι αμα δεν ειμασταν πως θα επιβιωναμε. Αν πιστεψουμε στο απιθανο, θα γινει πιθανο και τοτε το πιθανο θα ειναι το απιθανο......Και αυτο ηταν ενα παραδειγμα μιας αναποδης προτασης. Τετοιες προτασεις θα συναντατε συχνα, γι'αυτο προετοιαστειτε! 
Το λεω πολλες φορες οτι τους τρελους δεν θα επρεπε να τους αφηνουν να φτιαχουν blog ή γενικος να εχουν προσβασει σε οποιοδηποτε μεσο ενημερωσεις. Καταστρεφουν τον κοσμο με αυτα που γραφουν! Γιατι το λεω αυτο. Ανηκω σε αυτους του ψυχολογικα διαταραγμενους ανθρωπους, κοινως ψυχακιδες, και δεν ξερω κατα ποσο ειναι σωστο να μου επιτρεπουν να δημοσιευω. Βεβαια, αγαπητοι μου, ακομα πιο τρελοι θεωρουνται αυτοι που διαβαζουν αυτα τα πραγματα, ετσι δεν χρειαζεται να εχω τυψεις.
Μεσα σε αυτο το ιστολογιο θα γνωρισετε τη ζωη μου, θα ειναι σαν ενα στιλ προσωπικου ημερολογιου. Καποιες στιγμες θα ειναι λες και βγηκανε απο ταινια ή καποιο βιβλιο. Γι' αυτες τις στιγμες ζω. Πραγματικα χαιρομαι οταν συμβαινουν τοσο απιθανα πραγματα, αλλα ας μην ξεχναμε τιποτα δεν ειναι απιθανο γιατι τα παντα ειναι πιθανα. Μιλαω εγω η ονειροπολα, που δεν ζω στην γη, αλλα σε ενα παραλληλο συμπαν μαζι με τον Πιτερ Παν, την Αλικη  και τα anime και τα manga. Aλλα αυτα με κανουν διαφορετικη, και μου αρεσει. Να πω την αληθεια δεν θα αντεχα να μην ειμαι διαφορετικη. Ολοι χρειαζομαστε την Νeverland μας, αλλο που καποιοι δεν το παραδεχονται. Και ακριβως αυτο θα διξω μεσα σε αυτο το ιστολογιο, την κρυφη μου Χωρα του Ποτε...Οποιος δεν κουβαλαει τρελα δεν θα αντεξει για πολυ! Αλλα ελπιζω ολοι να καταφερετε να αντεξετε καθ'ολη την περιηγηση. Δευτερο αστερι δεξια και ευθεια ως το πρωι και μετα ξεκιναμε!
Δεν ειμαι ακομα σιγουρη αν επρεπε να αρχισω τελικα αυτο το blog....

Kαι να μην ξεχασω!!!!   
                                                                        Μιας και ειναι Χριστουγεννα! Χρονια Πολλα!